Murphy op maandagmorgen

Bij ”314” werd gevlogen met F84 (Thunderstreak), met Eindhoven als thuisbasis.
Nou stond die Streak niet bepaald bekend als een betrouwbaar exemplaar onder de familie vliegtuigen, maar ach, in elke familie zit wel een zwart schaap, toch?
Sjaak en Piet waren die dag uitgeboekt voor een low-level-trip (laagvliegen) in het Duitse. Het was niet te warm en met de kou viel het ook wel mee, al was het januari en goot het dat het plenste, om maar niet de geëigende Luchtmachtterm te gebruiken (het z… van de regen). (De meteo had voorspeld vier druppels per tegel, maar ze zaten er weer faliekant naast: de tegel was kletsnat, tot groot vermaak van de vliegerpopulatie en verdriet van de dienstdoende meteoroloog). Ook was er weinig wind voorspeld: de eikels wezen als een naar buiten. De windzak stond zo strak als maar wat. En iedereen lachen – wat hadden de ”boys” gedaan? Ja, een bezemsteel in de zak geduwd zodat hij mooi strak stond. De maandagmorgen was dus weer perfect.
Nou opstarten, ze deden het alllebei meteen en uittaxiën. Het ging allemaal buiten verwachting spoedig en ook de verkeersleiding werkte een keer mee: de vluchtklaring kon zo in ontvangst genomen worden. Wel waren er wat lage cumulus in het Weserbergland, maar dat mocht de pret niet rukken.
Oplijnen en huppekee, airborne. Tot boven Eindhoven ging alles zoals geadverteerd. Na de obligatoire linkerbocht voor de koers naar Duitsland meldde de kist van Sjaak zich met een ”firewarning” – waarschuwing dat wat in de hens staat. Nou kan je veel hebben als vlieger, maar barbecue in je rug is niet dat waar je je moeder over schrijft. Enfin, Piet moest maar effe chekke of er werkelijk brand was. Ja, er was dus GEEN brand. Na wijs beraad met het squadron werd toch maar besloten terug te keren naar het veld om alles een grondig na te kijken.
Alles ging goed, uneventful approach en dies landing. Bij het uitrollen zakt het monster door zijn rechterpoot en schuift het hele handeltje van de baan. Gelukkig breekt de gevreesde brand niet uit en kon Sjaak gewoon uitstappen. Na jou, gewoon, het zaakje stond behoorlijk scheef waardoor Sjaak van de vleugel afschoof door alle nattigheid en onelegant in het gras terechtkwam. Ja dus: poot gebroken.
De inmiddels gealarmeerde ziekenboeg kwam al met veel vlagvertoon aanscheuren: blauw, blauw en tatietatoe, tatietatoe. Ja, jammer dan, smakt de ambulance tegen de kist omdat hij slipt in het natte gras. Nou, eerst maar die vlieger in de ambu met zijn gebroken poot. Hup die vent op de brancard, brancard in de auto, deuren dicht, oei, die vent niet ver genoeg naar binnen geschoven: hersenschudding. Nondenonde.
Er is nog veel over nagepraat op Eindhoven, over hoe het dan toch kon dat die kist door zijn strut, zakte, waarom Sjaak uitgleed over de vleugel en waarom die hondekoppen van de GD (geneeskundige dienst) niet hadden uitgekeken.
Murphy slaat echter toe ”the least you expect it”.
Sjaak is helemaal opgeknapt, de kist is een paar weken uit de running geweest en daarna mochten ze weer vliegen zoveel ze wilden. En zo werd een gewone maandagmorgen toch weer iets om in de analen van de Koninklijke Luchtmacht op te nemen.

Nu eens temeer:

PARVUS NUMERO MAGNUS MERITO!!!!!