Tje daar zat je dan in die prairie. Veel vertier was er niet, Je kon een keer naar Diefenbaker Lake, of naar Regina, maar dat waren wel de
hoogtepunten van het leven in de prairie.
We hadden wel wat gevonden. Er waren ook leerling-vliegers in San Antonio, Texas. Nou, die hadden we allang niet meer gezien, dus het was de hoogste
tijd de steven zuidwaards te wenden en onze opwachting te maken.
Zo gezegd zo gedaan. Ik ging bij Tim in de kist, Herman vloog alleen (solo) en Hans ging bij Jan. Nou was Hans geen jetvlieger maar hij gaf les op de
propvliegtuigen. Goed onthouden, beste lezer want deze info komt nog van pas.
We gingen op pad en een slimmerik had berekend dat we drie keer moesten tanken. Nou was één vliegveld waar we moesten tanken gemengd militair
en burger verkeer. De baan was lekker breed en we konden dus in formatie landen.
Dat was wat. Ik kon de Amerikanen met de verrekijkers zien kijken wat daar werd vertoond. Een formatielanding door Amerikanen? Veel te
gevaarlijk en bovendien stond het niet in het boek en als het niet in het boek stond, bestond het niet. Dat was blitsen. Jasses.
In San Antonio stond het voltallig gezelschap Hollanders klaar om ons te verwelkomen. Leuk, maar waar was het bier en zo? Opgelet, we togen naar de
stad, moesten we ook nog het obligatoire fort bezoeken en dat duurde en duurde maar. Nou, dan toch naar de bar-en-gein afdeling. Mooi, man. Lag
allemaal langs een kanaal dat door de stad liep. De pindabar. Ja lekker, pinda’s met bier en zo. Je mocht de schilletjes op de grond gooien. Kaassie
kaassie, lekker troep maken.
Maar de vloer werd wel spekglad door de olie in de schillen. De tijd schreed voort, de vloer werd een slachtveld en de aanwezigen werden steeds
meer naarmate er meer bier werd gedronken. Nou kon je van dat Amerikaanse bier moeilijk dronken worden. Je werd er eerder een hardloper van:
van de bar naar de wc en terug. Maar Hans had het dan toch voor elkaar. Glijdt hij me daar uit, schuift de zaak uit, al dan niet geholpen door Tim en
belandt met een smak in het kanaal. Hans was een forse vent en de fontein die omhoog spoot leek wel iets op Old Faithful. Ja dat was lachen!!
De rest van ons verblijf was niet spannend genoeg om in de analen te worden vermeld omdat het een mixed gezelschap werd: heren en dames.
‘s Maandags werd de terugvlucht aanvaard. Tim en ik strepten in (vastmaken van de veiligheidsgordels) en wachtten tot de rest ook klaar was om op
te starten. Herman ook klaar.
Zegt Tim opeens: “Wat zit die Hans daar toch te doen”? Hij gebruikte een krachtiger Luchtmachtterm die hier niet herhaald zal worden.
Ik kijk en opeens komt Hans een stuk hoger in zijn stoel te zitten.
Tim over de radio vragen wat er gebeurd was. Had Hans met zijn grove klauwen de handel getrokken van de chute in plaats van de veiligheidsriem aan
te trekken en was de loodschute uit het harnas gekomen. Nou, dat was mis, en goed mis. Weer uit de kist en maar naar de parasectie om te kijken of
de chute opnieuw ingepakt kon worden. Ja, die Amerikaan kende de chute wel van merk, maar het serienummer had hij nog nooit van gehoord.
(Stond niet in de boeken-it’s not in the books, weet u wel).
Daar stonden dan vijf Hollanders in San Antonio en voelden langzaam de bodem onder hun voeten zakken. Jan, die de leiding had, vond dat er niks
anders opzat dan Moose Jaw maar te bellen en te vragen om een andere chute. De andere dag kwam dus een ander vliegtuig een chute brengen en
was Hans voor eens of voor altijd een grote l..
Voor Tim heeft dat trouwens nog onaangename gevolgen gekregen. Toen we moesten wachten op Hans had hij een blikje “fris” opgetrokken in de kist
en het blikje “zolang” achter zijn stoel gedeponeerd. Ik zei nog dat hij het moest opruimen want het was levensgevaarlijk. Als dat blikje de zaak
blokkeerde als je er met de stoel uit moest, zag het niet best voor je uit. Door al dat “gehannes” met die chute was hij dat straal vergeten en ik ook
trouwens.
Goed er gingen een paar weken op voorbij totdat Tim bij de commandant moest komen. Blikje, bla bla bla enz. enz. Wat bleek, hadden ze bij onderhoud
aan het vliegtuig de stoel eruit gehaald en het blikje gevonden. Drie weken vliegverbod.
Tim is inmiddels de dienst uit. Zijn vriendelijk Hi buur en buuv (buurvrouw) klinkt nog steeds in mijn oren.
Jan is ook met funktioneel leeftijdsontslag en Herman is commandant van een vliegeenheid op Curacoa. Want met Hans is gebeurd is mij niet bekend,
maar ik heb wel gehoord dat hij van zijn post als commandant van een helikoptereenheid is afgeschopt. Het kan verkeren.
Wim
|
